تو همان مربای آلبالویی.همان شیرینی ترشی.همان شیرینی که دل را نمی زنی...

زمانی بود که دوستم رو "شهناز" صدا می زدم و اون هم اسم نازنین مرحوم "عبادی" رو روی من بی استعداد گذاشته بود.یاد اون روزها بخیر.

امروز خانم مرادی رو دیدم.مادرم رو دیدم امروز.بعد از احوال پرسی از زندگی این روزها که پرسیدم بهم گفت:"می گذره مادر...گاهی خوب,گاهی بد.بعضی وقتها شیرینی داره بعضی وقتها تلخی.گاهی سیر,گاهی وقتها گرسنه."

حقوق خانم مرادی امروز هم واریز نشد.شاید شنبه باز هم ببینمش.

وقتهایی هست که اشتباهاتی از من سر می زنه و حرفهایی می زنم که دوست دارم تا چند وقت توی غار باشم و صدای خودم رو هم نشنوم.

*دیشب خواب سی و دو سالگی خودم رو دیدم.

ینج سال قبل بود که بعد از گذروندن یک کنکور ناامید کننده،اون هم بعد از کلی تلاش و زحمت وسط یک عالمه مشکل و گیر و گرفتاری ریز و درشت تمام آمال و آرزوهای تحصیلی من بر باد رفت و رفتم سراغ خدمت و سربازی و بعد از دو سال رنگی و گاهی سیاه و سفید سربازی سفت و سخت چسبیدم به کار و زحمت طولانی مدت و این سه سال بعد سربازی تقریباً فقط کار کردم و تمام فکرها و خیالهای دور و نزدیکم کم کم رنگ باخت و هر روز دور و دور تر و غیرقابل دسترس تر شد و ادامه ی تحصیل و نفس کشیدن وسط دانشگاه دوست داشتنی هم رفت کنار قصه ی رویاهای دور.اما حالا تقریباً سه هفته ای هست که جدی و با برنامه بین فش

از اون شبهاست که یک دلیل بیشتر برای نوشتن ندارم و اون هم چیزی نیست جز فرار از خودخوری و فکر و خیال.خواستم مقاومت نشون بدم و از کنارش بگذرم،اما کار تا حایی ادامه پیدا کرد که درد شانه امانم رو برید و اومدم سرغ نوشتن.نمی دونم که چند مرتبه توی زندگی می شه توی همچین موقعیتی قرار گرفت و لمسش کرد.اینکه یک آدم با هر درجه و میزان از شناختی که باشه،رو در روی شما قرار بگیره و رک و رو راست و بی پرده بهتون بگه که: "ازت بدم می یاد."تا جایی که بار معنایی جمله ی "حالم ازت بهم می خوره"رو همراه داشته باشه.امروز خانم میانسالی به عنوان مشتری سراغم اومد و به محض سلام ،بی هیچ مقدم

"خواهر نبوده ای که ببینی چه می کشم".بی کم و کاست خود جمله ای بود که خواهرم امشب بهم گفت.

اگه یک روزی فرصت این پیش بیاد که آدمها دردها و ناگفته ها رو توی جایی مثل روزنامه آگهی کنن،چی میشه بعدش؟اصلاً چیزی میشه؟اتفاقی می افته؟